Het ego en de ziel

Alles komt voort uit het denken. Om die reden zou je het bestaan als een mentale constructie kunnen zien. Wat we met de zintuigen waarnemen moeten we eerst creëren. Zonder waarnemer is er niets om waar te nemen. Een waarnemer creëert zijn eigen waarneming. We creëren uit het veld van oneindige mogelijkheden ons bestaan.

We doen dit samen met de bron van alle leven (God). We zijn een deeltje van de bron dat zich, door te denken, van de bron heeft afgezonderd. Dit is het begin van het ego ook wel ziel genoemd. De ziel heeft een lichtlichaam en de mens heeft daar overheen nog een stoffelijk lichaam.

De ziel is dan, net zoals het lichtlichaam en het stoffelijk lichaam, ontstaan uit een gedachte die werkelijkheid is geworden. Weliswaar een holografische werkelijkheid maar daarom niet minder werkelijk.

Niet alleen het stoffelijk lichaam is vergankelijk maar ook het lichtlichaam en de ziel. Het stoffelijk lichaam is het meest gemakkelijk te vernietigen. Het is hier in het stoffelijke universum zelfs sterfelijk. Iemand zijn lichtlichaam vernietigen is al heel wat moeilijker. Het lichtlichaam is niet gebonden aan het stoffelijk universum en kan daarom reizen in elk universum. Er zijn echter buitenaardse wezens die niet alleen het lichtlichaam kunnen vernietigen maar ook de ziel.

Als iemand zijn ziel wordt vernietigd dan wordt dat wat ervan over blijft terug opgenomen in het oneindige veld van mogelijkheden. Dat is pas echt het einde van dat ego of die ziel.

God als bron van creatie wil het leven ervaren door aanwezig te zijn in al de ziel-verstand-lichaamseenheden. Terugkeren naar het veld van oneindige mogelijkheden is om die reden niet de wens van God. Het zou dan ook niet jouw wens moeten zijn.

Het veld van oneindige mogelijkheden heeft op zich niets te bieden. Vergelijk het met een stroomgenerator. Het gaat niet om de generator maar om de stroom die hij levert. Waarom zou je een generator van stroom willen zijn als je de stroom zelf kan zijn. Een veld van oneindige mogelijkheden is er voor creatie. De creatie die vanuit het veld wordt gegenereerd is wat we het leven noemen.

Je kunt oneindige mogelijkheden hebben maar als je er niets mee doet dan is er niets om waar te nemen of te ervaren. En als er niets is om waar te nemen of te ervaren dan is er dus ook echt helemaal niets. Ik kan dan ook maar moeilijk begrijpen waarom er mensen zijn die er naar streven om op te gaan in het niets.

Ik weet niet eens of je jezelf als ziel wel kan vernietigen. Je kunt waarschijnlijk wel denken dat je niet meer bestaat maar of je dan ook werkelijk niet meer bestaat, ik zou het niet weten. Je kunt denken dat er na de dood niets is. Het gevolg kan dan zijn dat je na je dood niets kan waarnemen. Maar zodra je tot het besef komt dat je nog leeft nadat je lichtlichaam zich van je stoffelijk lichaam heeft los gemaakt zal je vermoedelijk wel weer in staat zijn om deel te nemen aan het waarnemingsproces.

Natuurlijk is door de denkwereld het ego als ziel enorm uitgebreid. De ziel creëert het lichtlichaam en het lichtlichaam maakt het stoffelijk lichaam mogelijk. Je kunt als ziel wel in een stoffelijk lichaam leven zonder lichtlichaam maar dan kun je niet reizen in het grote universum.

Zoals ik al in eerdere artikelen heb geschreven leven we in een heel klein deel van het universum. We zien het stoffelijk universum als oneindig groot maar we nemen slechts 4% waar van wat er waar te nemen valt. 96% Nemen we niet waar. Het oneindig grote stoffelijke universum is dus nog eens oneindig veel groter.

Hoe verschilt het ego nu eigenlijk van de ziel. In eerste instantie is het ego hetzelfde als de ziel. Het is dat wat waarneemt. En dat wat waarneemt creëert alles wat je waarneemt. Op het moment dat je het waarneemt creëer je het. Niet evident om te vatten. Maar zo lijkt het toch te zijn.

Zodra een ziel een lichtlichaam en een stoffelijk lichaam vormt, waarin alle waarnemingen worden opgeslagen, begint het ego van de ziel te expanderen. Je bent dan ook je lichtlichaam en je stoffelijk lichaam. Je bent dan een soort van drie eenheid.

De waarnemingen van de ene ziel zijn nooit precies hetzelfde als de waarnemingen van een andere ziel. Dit maakt dat we allen een ego hebben dat verschilt van het ego van ieder ander. Het zijn al de gecreëerde waarnemingen van een ziel samen die de aard van zijn ego bepalen. Natuurlijk worden we ook door onze medemens beïnvloed wat weer een extra dimensie geeft aan ons ego.

Zo steken we vermoedelijk in elkaar.

Als je denkt dat het anders is, mag je het zeggen. Ik pretendeer niet dat ik het hier bij het rechte eind heb. Ik probeer je alleen maar te stimuleren om hier zelf over na te denken.

Het ego kan uit balans raken als we het contact met de kern van het ego (de ziel) verliezen. De ziel is een deel van de bron, de schepper (God) of hoe je het ook wilt noemen.

Een ziel die uit balans is geraakt zal zich meer en meer vereenzelvigen met zijn creaties. Dit kan zo ver gaan dat de ziel het ego is geworden en zo alle contact met de bron kwijt is. Dit is wat je hier om je heen ziet gebeuren. Het merendeel van de mensheid wordt steeds meer (ego)centrisch en (ego)ïstisch.

Doordat ze het contact met hun kern (de ziel) kwijt zijn valt ook het contact met de bron (God) weg. Ze komen op voor zichzelf (hun ego) ten koste van anderen omdat ze niet meer beseffen dat ook de ander een goddelijke vonk is. Als je niet weet wie je in wezen bent besef je ook niet wie de ander in wezen is.

Misschien iets om over na te denken. In een volgend artikel ga ik wat meer in op hoe je dichter bij je kern (ziel) kan komen als je ego te veel uit balans is geraakt.

Als je wilt weten wanneer er een nieuw artikel is gepubliceerd vul dan je e-mailadres in bovenaan de site. Dan kan ik je hiervan op de hoogte brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.